سپر انداختن

سپر انداختن. [ س ِ پ َ اَ ت َ ] ( مص مرکب ) کنایه از تنزل و فروتنی نمودن. ( برهان ):
چاره مغلوب نیست جز سپر انداختن
چون نتواند که روی درکشد از تیر او.سعدی ( کلیات چ فروغی ص 267 بدایع ). || عاجز شدن. ( برهان ) ( شرفنامه ):
هم سفرانش سپر انداختند
بال شکستند و پر انداختند.نظامی.چند چو پروانه پر انداختن
پیش چراغی سپر انداختن.نظامی.ما سپر انداختیم گردن تسلیم پیش
گر بکشی حاکمی ور بدهی زینهار.سعدی ( طیبات ).با همه تدبیر خویش ماسپر انداختیم
روی بدیوار صبر چشم بتقدیر او.سعدی ( طیبات ).سپر از غمزه مست تو بیندازد چرخ
با دو ابروی تو خود کس نکند پیشانی.نزاری قهستانی. || هزیمت کردن:
نه هر جای مرکب توان تاختن
که گه گه سپر باید انداختن.سعدی.صاحبنظران لاف محبت نپسندند
وآنگه سپر انداختن از تیر بلایی.سعدی ( بدایع ). || غروب کردن. ( برهان ) ( شرفنامه ):
چون سپر انداختن آفتاب
گشت زمین را سپر افکن بر آب.نظامی.|| ننگ و عار. ( برهان ).

۱ - ( مصدر ) انداختن سپر بر زمین. ۲ - ( مصدر ) هزیمت کردن گریختن. ۳ - عاجز شدن. ۴ - تسلیم شدن. یا سپر افکندن بر آب. زبون شدن فروتنی کردن.

💡 تدبیر نیست جز سپر انداختن که خصم سنگی به دست دارد و ما آبگینه‌ای

💡 از سپر انداختن تا می شود مغلوب خصم از نیام قهر تیغ خویش را عریان مکن

💡 جامه فتح ضعیفان سپر انداختن است خصم با تیغ، عبث بر سر من آمده است

💡 پیش هر موجی سپر انداختن لازم بود در محیط آفرینش چون حباب افتاده را

💡 ز فرمان قضا گردنکشی دیوانگی باشد درین میدان سپر انداختن مردانگی باشد

💡 تیغ ها را کند می سازد سپر انداختن مهر خاموشی ز آفتها حصار ما بس است