لغت نامه دهخدا
سلاح افکن. [ س ِ اَک َ ] ( نف مرکب ) سلاح افکننده. که سلاح خود بر زمین افکند. || کنایه از تسلیم شونده:
ز بهرجنگ مخالف چو برگرفت سلاح
شود مخالف او از فزع سلاح افکن.سوزنی.
سلاح افکن. [ س ِ اَک َ ] ( نف مرکب ) سلاح افکننده. که سلاح خود بر زمین افکند. || کنایه از تسلیم شونده:
ز بهرجنگ مخالف چو برگرفت سلاح
شود مخالف او از فزع سلاح افکن.سوزنی.
سلاح افکننده که سلاح خود بر زمین افکند یا کنایه از تسلیم شونده.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 ز بهر جنگ مخالف چو برگرفت سلاح شود مخالف او از فزع سلاح افکن