سرتیزی

سرتیزی. [ س َ ] ( حامص مرکب ) تندی. تیزی:
بسیار چو سوزن ارچه سرتیزی کرد
هم بخیه بی زریش بر روی افتاد.فرقدی. || خشونت. عصبانیت. لجاجت: چون محمدشاه از شهر بیرون شد به در حصار زرند آمد و جنگ درپیوست، چند مرد ازآن ِ او سرتیزی نمودند و در خندق حصار شدند. ( بدایعالازمان فی وقایع کرمان ).
ز سرتیزی آن آهنین دل که بود
به عیب پریرخ زبان برگشود.سعدی ( بوستان چ فروغی ص 175 ).چندانکه قفا خوردم از او چون سندان پیشانی من سخت تر آمد در کار تا باز شدم عاقبت از سرتیزی با آن همه سرزنش. ( از تاریخ وصاف ).

تندی تیزی یا خشونت عصبانیت

💡 سر آن‌ها راست که با او درآوردند سر با سر کم از خاری که زد با گل ز چالاکی و سرتیزی

💡 هست سرتیزی شعار شیر نر هست دم داری در این ره روبهی

💡 همچو سوزن، اگرچه سرتیزی بخیه بر روی کار میفکنی

💡 روزی از سوزن نکرد الا که چون درهم کشید برگ گل سرتیزی خار مغیلان برنتافت

💡 آن یکی گوید «این چه سرتیزی‌ست؟‌ نقش‌بندی و رنگ آمیزی‌ست‌؟»