دوا کن

دواکن. [ دَ ک ُ ] ( نف مرکب ) دواکننده. دواساز. چاره ساز. شفابخش. شفاده. ( یادداشت مؤلف ):
بازدار ای دواکن دل من
از زمین بوس هر کسی گل من.نظامی.رجوع به دوا کردن شود.

دوا کننده. دوا ساز.

💡 درد دل خسته را دوا کن وآن وعده که کرده‌ای وفا کن!

💡 ز لطفت یک نظر در حال ما کن ز وصلت درد دوری را دوا کن

💡 مستانه برا گوشهٔ چشمی سوی ما کن دردی بسر درد نه و نام دوا کن

💡 جانا چه باشد ار دل ما را دوا کنی رحمی به حال زار من بینوا کنی

💡 بی‌چشمی خویش را دوا کنی ور نی عالم همه او است دیده‌ای میباشد

💡 طبیبت نیست اینجا خود دوا کن چو مجروحی برو خود را شفا کن