لغت نامه دهخدا
دندان فکن. [ دَ ف َ / ف ِ ک َ ] ( نف مرکب ) قسمی از ماهی که گوشت آن بغایت لذیذ و لطیف باشد. ( غیاث ) ( آنندراج ):
ماهیش دندان فکن گشت و صدف گوهرنمای
گاو او عنبرفزای و ساحلش سنبل گیا.خاقانی.
دندان فکن. [ دَ ف َ / ف ِ ک َ ] ( نف مرکب ) قسمی از ماهی که گوشت آن بغایت لذیذ و لطیف باشد. ( غیاث ) ( آنندراج ):
ماهیش دندان فکن گشت و صدف گوهرنمای
گاو او عنبرفزای و ساحلش سنبل گیا.خاقانی.
قسمی از ماهی که گوشت آن بغایت لذیذ و لطیف باشد.
💡 ماهیش دندان فکن گشت و صدف گوهر نمای گاو او عنبر فزای و ساحلش سنبل گیا