دل نژند

دل نژند. [ دِ ن ِ /ن َ ژَ ] ( ص مرکب ) غمین. غمگین. افسرده. دل افسرده.
- دل نژند شدن؛ غمین شدن:
سپهبد ز شیروی شد دل نژند
برآشفت و گفت ای بداندیش زند.اسدی.- دل نژند کردن؛ غمگین کردن:
کند کاهلی مرد را دل نژند
در دانش و روزی آرد به بند.اسدی.رجوع به دل نژند ذیل نژند شود.

غمین. غمگین.

💡 بگفت این و بر شد به پشت سمند ز آرام و شادی شده دل نژند

💡 سپهدار کردش برون از کمند ولی داشت از چاره اش دل نژند

💡 کند چون پری‌دخت را دل نژند مرا نیز از کین رساند گزند

💡 چو شد شه ز اندیشه‌ها دل نژند درآمد ز در ناگهان به‌روند

💡 وز آن پس ببستش به خم کمند سپه یکسره شد ازو دل نژند