دست فشاندن

دست فشاندن. [ دَ ف َ / ف ِ دَ ] ( مص مرکب ) دست افشاندن. رقصیدن. ( ناظم الاطباء ). رقص کردن:
گر بطریق عارفان رقص کنی بضرب کن
دنیی زیر پای نه دست به آخرت فشان.سعدی. || کنایه از جدا شدن و ترک گفتن. ( آنندراج ). ترک کردن و گذاشتن. ( ناظم الاطباء ):
طبع سیر آمد طلاق از وی براند
پشت بر وی کرد و دست از وی فشاند.مولوی ( از آنندراج ).اندرآ ای جان که در پای تو جان خواهم فشاند
دستیاری کن که دستی بر جهان خواهم فشاند.خاقانی.رخش تقویم انجم را زده راه
فشانده دست بر خورشید و بر ماه.نظامی.|| ظاهر کردن و فاش کردن و طرح کردن و آشکارا نمودن. ( ناظم الاطباء ).

دست افشاندن. رقصیدن

💡 سرو را نیست جز دست فشاندن باری ما چه داریم که در پای کسی افشانیم

💡 همت خجل است از هوس دست فشاندن کز چرخ ثری تا به ثریا ننهد پیش

💡 سفله از منع به دامن نکشد پای طلب که به هر دست فشاندن چو مگس وا گردد

💡 سرو را سرکشی از بار ز بی پروایی است حاصل دست فشاندن به ثمر رعنایی است