دراز گوی

واژه «درازگوی» در زبان فارسی به فردی گفته می‌شود که در سخن گفتن زیاده‌گویی می‌کند و کلام او طولانی، کشدار و بیش از حد معمول است. این واژه از ترکیب «دراز» به معنای بلند و کشیده و «گوی» از ریشه «گفتن» ساخته شده است و به کسی اشاره دارد که در بیان مطلب، ایجاز و اختصار را رعایت نمی‌کند. در متون کهن فارسی، این صفت برای توصیف افرادی به کار می‌رفته که در سخن گفتن وارد جزئیات غیرضروری می‌شدند و اصل مطلب را در میان توضیحات طولانی پنهان می‌کردند. از دید زبانی، «درازگوی» در مقابل «کوتاه‌گو» یا «ایجازگو» قرار می‌گیرد و بار معنایی آن معمولاً انتقادی است. در فرهنگ‌های لغت، این واژه به صورت «درازگوینده» نیز تعریف شده و بر طولانی‌گویی در گفتار تأکید دارد. کاربرد این واژه بیشتر در متون ادبی و اخلاقی دیده می‌شود، جایی که نویسندگان از پرگویی به عنوان یک ویژگی منفی یاد کرده‌اند. در واقع «درازگوی» فردی است که در بیان مفاهیم ساده، توضیحات گسترده و غیرضروری ارائه می‌دهد. این ویژگی در برخی متون به عنوان نشانه ضعف در مهارت بیان و عدم توانایی در خلاصه‌گویی تلقی شده است. بنابراین معنای اصلی این واژه، اشاره به فردی است که در گفتار خود دچار اطاله و پرحرفی می‌شود.