دخیو

دخیو. [ دَ ] ( اِ ) صورت اوستایی کلمه دِه است که در فرس هخامنشی دهیو و معنی کشور و مملکت داشته است و بعدها دایره مفهوم پارینه آن تنگتر شده است. ( فرهنگ ایران باستان پورداود ج 1 ص 60 ).

💡 واژه دِه در پارسی میانه به‌شکل ده، در پارسی باستان به معنی سرزمین، و در اوستا به‌شکل دخیو آمده‌است. در ایران، روستا یا ده از قدیمی‌ترین زمان یک واحد اجتماعی و تشکیلاتی و جایی بوده‌است که در آن گروه‌هایی از مردم روستایی برای همکاری در زمینه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی گرد هم تجمع یافته‌اند. روستا اساس زندگی اجتماعی ایران را تشکیل می‌دهد و اهمیت آن به اعتبار اینکه یک واحد تشکیلاتی در زندگی روستایی است، در سراسر قرون وسطی و از آن پس تا به امروز برقرار بوده‌است.