خون شیشه

خون شیشه. [ ن ِ ش َ / ش ِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خون مینا. کنایه از شراب انگوری.

خون مینا کنایه از شراب انگوری

💡 بگو به ساقی گلرخ که خون شیشه بگیرد که از حرارت می در میان آتش و آبست

💡 مشو از زیردست خویش ایمن در زبردستی که خون شیشه را نوشید جام آهسته آهسته

💡 کجا خون مرا آن ساقی طناز می ریزد؟ که خون شیشه در ساغر به چندین ناز می ریزد

💡 تمام شد می ازان لب فسانه گو جامی که موج دیده ما پر کند ز خون شیشه

💡 شد ز خون شیشه دلها پرو دور لب تست فرصتت باد که این می به تمامی بخوری

💡 گل و هرمز بهم انباز گشته ز خون شیشه سنگ انداز گشته