خوشبویی

خوشبویی. [ خوَش ْ / خُش ْ ] ( حامص مرکب ) حالت بوی خوش داشتن. خوشبوئی. ( یادداشت مؤلف ):
تیره روانْت علم کند روشن
گنده تنت چو مشک بخوشبویی.ناصرخسرو.بخوشبویی خاک افتادگان
بخوشخویی طبع آزادگان.نظامی.رجوع به خوشبوئی شود.

دارای بوی خوش بودن.
حالت بوی خوش داشتن خوشبوئی

💡 از تو بوی جان دمد وز باد بستان بوی گل بیش ازین گو پیش تو اظهار خوشبویی مکن

💡 مهربانی آب در جوی هنر می آورد روی گرم شعله بر خوشبویی عنبر فزود

💡 اگر از گل شنوم بوی خوشت را، چه عجب به چمن رفته ز باغ بدنت خوشبویی

💡 ای پیکرت لطیف تر از مخمل و حریر! زلفت شکسته رونق خوشبویی عبیر

💡 به خوشبویی‌ِ خاک افتادگان به خوش‌خویی‌ِ طبع‌ آزادگان