خوش کلامی

خوش کلامی. [ خوَش ْ / خُش ْ ک َ ] ( حامص مرکب ) خوش سخنی. خوش گفتاری. خوب گفتاری. مقابل بدکلامی.

شیرین سخنی خوش بیانی.

💡 یک حقیقت به هر زبان گویا خوش کلامی بود اگر خوانی

💡 تا نام داوران به دواوین شود رقم وز خوش کلامی شعرا یابد اشتهار

💡 شهره عالم شدی در خوش کلامی اینت بس غایت قصوای همت اشتهاری بیش نیست

💡 دو منظورم بود در خوش کلامی که حاجت داشت بر هر یک نظامی

💡 زند عرفی صلای خوش کلامی چه خوانی بر سر خاک نظامی