لغت نامه دهخدا
خوش نوائی. [ خوَش ْ / خُش ْ ن َ ] ( حامص مرکب ) خوش آوازی. خوش آهنگی. خوش صدائی.
خوش نوائی. [ خوَش ْ / خُش ْ ن َ ] ( حامص مرکب ) خوش آوازی. خوش آهنگی. خوش صدائی.
خوش آوازی خوش آهنگی
💡 بینوایان خوش نوائی یافتند بینوا شو گر همی خوانی نوا
💡 خلعتی خوش خدا به ما بخشید خوش نوائی به بینوا بخشید
💡 نعمت الله به ما عطا فرمود خوش نوائی به بینوا بخشید
💡 نعمت الله خدا به ما بخشید خوش نوائی به بینوا بخشید
💡 از پس پرده خوش نوائی ساخت چنگ را بر همان نوا بنواخت
💡 می میخانه را به ما پیمود خوش نوائی به بینوا بخشید