خوار کرده

خوارکرده. [ خوا / خا ک َ دَ / دِ ] ( ن مف مرکب ) زبون کرده. ذلیل کرده. مقهورکرده. ( یادداشت بخط مؤلف ):
چون دل لشکر ملک نگاه ندارد
درگه ایوان چنانکه درگه میدان
کار چو پیش آیدش بود که بمیدان
خواری بیند ز خوارکرده ایوان.ابوحنیفه اسکافی.|| نرم کرده. ژولیدگی برطرف کرده با زدن به شانه مو را.

زبون کرده ذلیل کرده

💡 مرا عشق عزیزی خوار کرده ست چه گویم عشق ازین بسیار کرده ست

💡 آهنگ کار کرده، تن را حصار کرده وین نفس خوار کرده، چون خاک اوفتاده

💡 کار چو پیش آیدش بمیدان ناگه‌ خواری بیند ز خوار کرده ایوان‌

💡 خوی طمع ز خویش نما دور ای عزیز کاین خوی خوار کرده عزیزان چند را

💡 در چشم خلق بس که مرا خوار کرده‌ای نشناسد آب روی، کس از آب جو مرا