خنده گاه

خنده گاه. [ خ َ دَ / دِ ] ( اِ مرکب ) کنایه از لب و دهان معشوق. ( آنندراج ):
که مهر از خنده گاه شیشه بردار
ز ابر خشک لعل تر فروبار.حکیم زلالی ( از آنندراج ).فکرت او خنده گاه دوست را ماند بدانک
چون خلیل از نار گلبرگ رطیبش یافتم.خاقانی.

کنایه از لب و دهان معشوق

💡 ز خنده گاه ز هم باز برده لاله سرخ بگریه چشم ز هم باز کرده نرگس تر

💡 دیدن جمله خلق با یک چشم لیک گاهی به خنده گاه به خشم