حلوا خور

حلواخور. [ ح َ خوَرْ / خ ُ ] ( نف مرکب ) آنکه حلوای مردگان خورد. مرده خور. هر یک از مردمی که همواره در ختم ها و عزاها حاضر شوند برای خوردن حلوا و جز آن. || مجازاً، وارث. و این لفظ را از روی کراهت و نفرت گویند.

آنکه حلوای مردگان خورد مرده خور

💡 تو که حلوا خوری و بریانی خلق را در سخن نگریانی

💡 بود به دفع هوس‌پیشگان حلوا خور شکرلبی که کند پیشه تلخ‌گفتاری

💡 بود این قیمت حلوا و مزد خواندن قرآن تو نه حلوا خوری نه حافظی پروا از آن بادت

💡 نانی از خوان خود دهی به کسان به که حلوا خوری ز خوان خسان