حسن ادب

حسن ادب. [ ح ُ ن ِ اَ دَ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) خوش رفتاری کردن:
منظور خردمند من آن ماه که او را
با حسن ادب شیوه صاحب نظری بود.حافظ.

خوش رفتاری کردن

💡 مرا دیوانگی اندر محبت لازم است ورنه به هنگام ضرورت فخر از حسن ادب دارم

💡 اهلی به وصف گل‌رخان حسن ادب خاموشی است من مرغ خاموشم ولی گه‌گاه مستی می‌کنم

💡 چرا تو اصحاب خویش را آداب پادشاهان آموخته‌ای؟ پاسخ داد که حسن ادب ظاهر، نشانهٔ ادب باطن است.

💡 عشق هر جا فکند مایدهٔ حسن ادب هم به پایت‌ که به پایت نتوان خورد قسم

💡 پیش دریا مگشا لب که ازین حسن ادب صدف از گوهر شهوار توانگر شده است

💡 بگذرانی گر زدشمن نعمت حسن ادب می فزاید بر تو چندانی کز او کم می شود