جای دار

جای دار. ( نف مرکب ) وسیع. جادار. فراخ.

وسیع و فراخ

💡 تو خود جای داری درین برز کوه به تو مویه سازند اهل گروه

💡 نداری هیچ بر جان جای داری ترا شاید که او را پای داری

💡 اگر هستی تو قابل جای داری تو بی‌شک در بهشت خود پای داری

💡 تو تا در منزل من جای داری نگردد غم به گرد منزل من

💡 چو مردان زن اناالحق جای داری بکن گر مرد عشقی پایداری

💡 نگویم چو جنگ آوری پای دار چو خشم آیدت عقل بر جای دار