جان پذیر

جان پذیر. [ جام ْ پ َ ] ( نف مرکب ) پذیرنده جان. آنکه یا آنچه جان در آن جایگزین شود. تن. بدن:
دگر باره پرسید هندوی پیر
که جان چیست در پیکر جان پذیر.نظامی.

پذیرنده جان

💡 به جان پذیر نه از دیده زخم او، خسرو که عاشقی نبود زخم بر سپر خوردن

💡 دل درانداز و جان پذیری کن یک زمانش لگام‌گیری کن

💡 ای خوشا آن دل کان دو زلف جان پذیر بر در و دیوارش افشاند عبیر

💡 گر بیاد مهر او صورت بسنگ اندر کنی بی گمان از یاد مهرش جان پذیر آید صور

💡 ای ملک مرده از نفس شاه جان پذیر وی دهر خسته دامن شه گیر وکام یاب

💡 نسیم خلقت اگر بگذرد بچین نه عجب که جان پذیر شود دردیار چین سترنگ