ته پیاله

ته پیاله. [ ت َه ْ / ت َ هَِ ل َ / ل ِ ] ( اِ مرکب ) ته جرعه. ( آنندراج ). شرابی که در ته جام باقیمانده باشد. ( ناظم الاطباء ). آنچه از مشروب در ته پیاله بجای ماند. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ):
ته پیاله که بر خاک گشتگان ریزی
مرا که سوخته ای مغز و استخوان دریاب.نظیری ( از آنندراج ).

اندکی شراب که در ته جام باقی مانده باشد.

ته جرعه شرابی که در ته جام باقیمانده باشد

💡 ته پیاله چو بر خاک تشنگان ریزی مرا که سوخته یی مغز استخوان دریاب

💡 ته پیاله به من داد لیک از مستی فتیله بر دل خامان نهاد و داغ شدم

💡 به عاشقان جگرتشنه رحم کن ساقی ته پیاله خود را به آفتاب مده

💡 زمین ز جنبش آسودگان به رقص آید ته پیاله خود گر به خاک افشانی

💡 هرگونه حسرتی که ز ایام می کشیم درد ته پیاله امید بوده است

💡 در آب و خاک میکده دل دویی مباد درد ته پیاله و صاف وفا یکی است