لغت نامه دهخدا
تحبس.[ ت َ ح َب ْ ب ُ ] ( ع مص ) وایستادن. ( زوزنی ). فاایستادن. ( تاج المصادر بیهقی ). خود را در بند داشتن. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ) ( از قطر المحیط ) ( از اقرب الموارد ). || توقف در کلام. ( اقرب الموارد ).
تحبس
فرهنگ فارسی
وایستادن فاایستادن خود را در بند داشتن.
جمله سازی با تحبس
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 تحبس ارواحنا فی صورت صورت فی ورق مدرک جل عن المنقش
