تبا

تبا. [ ت ِ ] ( اِخ ) تب، از بلاد قدیم یونان. رجوع به تب شود.

لغتی در وبا است که واو به تا بدل شده است.

💡 فریادش اگر رسی کنون رس کش حال ز حد برون تبا هست

💡 وز بهر علاج روح بیمار خلق تو مفرح و تبا شیر

💡 هنوز آن صبح بود اندر تبا شیر که شیرش واگرفت این دایهٔ پیر