بیهن

لغت نامه دهخدا

بیهن. [ هََ ] ( اِ ) خارپشت بزرگ تیرانداز را گویند. یعنی خارهای خود را مانند تیر اندازد. ( برهان ). خارپشت و چوله را گویند. ( انجمن آرا ) ( آنندراج ). خارپشت بزرگ تیرانداز. ( ناظم الاطباء ). خارپشت. تشی. کوله. خجو. مرنگو. سکنه. ( لغت فرس اسدی نخجوانی ذیل کلمه سکنه ):
تو این راسوی پارسی چون کشی
یکی سکنه خوانند و دیگر تشی.
همه مرزهای خراسان تمام
مرنگوش خوانند و بیهن بنام.اسدی.
بیهن. [ ب َ هََ ] ( ع اِ ) نسترن. ( از لسان العرب ) ( منتهی الارب ). گل نسترن. ( ناظم الاطباء ).

فرهنگ عمید

= جوجه تیغی

جمله سازی با بیهن

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب

💡 به باره برد سر اندر دوباره همچو کشف به چاره تیر فکندن ‌گرفت چون بیهن

💡 آن‌ها سعی کردند بدون توجه به سخنان دیگران، مسیر خود را ادامه دهند و زندگی را بدون آن‌ها و با اراده‌ای قوی بسازند.

💡 در آن روزهای سخت، او تنها با تکیه بر توانایی‌های شخصی خود توانست از پس چالش‌های بزرگ زندگی که بدون آن‌ها بسیار دشوار بود، برآید.

💡 اگر این عوامل مهم را از معادله حذف کنیم، می‌بینیم که زندگی بدون آن‌ها بسیار بی‌معنا و فاقد هرگونه جذابیت و هیجان خواهد بود.

کلمات مرتبط

پیشنهاد شما
پیشنهادهای کاربران