بوستان سرا

بوستان سرا. [ س َ ] ( اِ مرکب ) بوستان. باغ. باغی که در صحن خانه سازند:
درخورد بوستانسرای ترا
زهره و مشتری تماشایی.
سیدحسن غزنوی ( دیوان چ مدرس رضوی ص 178 ).
به هرات رفتند و ببوستانسرای ملک درآمدند. ( انیس الطالبین ص 134 ).
در بوستان سرای تو بعد ازتو کی بود
خندان انار و تازه بِه ْ و سرخ روی سیب.سعدی.رجوع به بستانسرا و بستانسرای شود.

💡 ترا که موجه گل تا کمر بود دریاب که غرق خون به در بوستان سرای تو کیست؟

💡 در خورد بوستان سرای ترا زهره و مشتری تماشائی

💡 آشفته چیست خاری از این بوستان سرا خود را بصد هزار فسون بسته بر گلی

💡 اگر چه ساحت آن بوستان سرا دیدن مبارک است بر اشراف نوع انسانی

💡 در بوستان سرای حیا همچو لاله کرد روی عدوی جاه تورا چون خضاب چشم

💡 امید گشت و دل آسوده شد چو سایه فکند درخت بخت تو بر بوستان سرای جهان