بشبه

بشبه. [ ب َ ب َ ] ( اِ ) بشمه. پوست دباغت نکرده. ( رشیدی ). || دانه ای است که دوای چشم است و چشمک و چاکسو نیز گویند. ( رشیدی ).
بشبه. [ ب َ ب َ ] ( اِخ ) بشبق.بمعنی بشبق است که قریه ای باشد از قرای مرو شاهجهان و بشبق معرب آنست و در این زمان بتعریب اشتهار دارد. ( برهان ) ( از آنندراج ) ( از ناظم الاطباء ) ( از سروری ).قریه ای بوده از مرو شاهجهان و بسبب معرب آنست. ( انجمن آرا ). دهیست از مرو بشبق معرب آن، لیکن در قاموس نیز بشبه آورده نه بشبق وظاهراً سهو کرده چه همه جا عربی می آرد نه فارسی و صاحب نصاب بشبق آورده نه بشبه. ( از رشیدی ). و رجوع به بشبق و مرآت البلدان ج 1 ص 212 و معجم البلدان شود.

یا بشبق. بمعنی بشبق است که قری. باشد از قرای مروشاهجهان و بشبق معرب آنست و درین زمان بتعریب اشتهار دارد. قری. بوده از مروشاهجهان و بسب معرب آنست. دهیست از مروبشبق معرب آن لیکن در قاموس نیز بشبه آورده نه بشبق و ظاهرا سهو کرده چه همه جا عربی می آرد نه فارسی و صاحب نصاب بشبق آورده نه بشبه ٠

💡 برنگ همچو گلست و همیشه خار خورد بشبه هست چو لعلی همیشه مشک افشان

💡 بدان سبب که ورا بندگان ز چین آرند بشبه مردم روید بحد چین سترنگ

💡 بشکل همچو درختیست فرع او همه مشک بشبه همچون کوهیست اصلش از مرجان

💡 بهار عمر دلیران شود بشبه خزان بهشت عیش سواران شود بسان جحیم

💡 و مرد بشبه وزیر ی گشت و سخن امیر همه با وی میبود، و باد طاهر و ازان دیگران همه بنشست و مثال در هر بابی او میداد و حشمتش زیادت میشد.