برفتن

برفتن. [ ب ِ رَ ت َ ] ( مص ) دست دادن. میسر شدن. ( یادداشت مؤلف ): ایزد...مدت ملوک الطوایف بپایان آورده بود تا اردشیر را بدان آسانی برفت. ( تاریخ بیهقی ). و رجوع به رفتن شود.
- برفتن کاری؛ برآمدن آن. بحصول پیوستن آن. ( یادداشت مؤلف ):
گرانمایه کاری بفر و شکوه
برفت و شدند آن بآیین گروه.عنصری. || گذشتن. ( یادداشت مؤلف ):
وآن شب تیره کآن ستاره برفت
وآمد از آسمان بگوش تراک.خسروی.|| زوال. و رجوع به رفتن شود.

دست دادن میسر شدن.

💡 هر لحظه چرا میل برفتن داری ای جان جهانیان مگر جان منی

💡 چو رستم دمان سر برفتن نهاد سواری برافگند پویان شغاد

💡 بتسخیر دکن افواج منصور روان می شد، برفتن گشت مأمور

💡 در ره خود مانع و حایل نیافت رست از آن دام برفتن شتافت

💡 برفتن مگر بهتر آیدش جای چو آرام یابد به دیگر سرای

💡 همی‌راند هر یک به میدان خویش برفتن نکردی کسی کم و بیش