«ابن نجار» عنوانی است که در منابع تاریخی و رجالی اسلامی به چند شخصیت علمی، ادبی و حدیثی اطلاق شده و در واقع نام یک فرد واحد نیست، بلکه به چند دانشمند با این لقب اشاره دارد:
یکی از مشهورترین آنان ابراهیم بن سلیمان است که در قرن ششم هجری در دمشق به دنیا آمد و در حوزههای علمی، ادبی و حدیثی فعالیت داشت و مدتی نیز در شهرهای مهمی مانند حلب، بغداد و اسکندریه به سفر علمی پرداخت و در دستگاه برخی حاکمان به عنوان کاتب و نویسنده خدمت کرد. او به دلیل تسلط بر ادبیات و حدیث، آثاری از خود به جا گذاشت و در میان اهل علم به عنوان ادیب و محدث شناخته میشود.
شخصیت دیگر با این نام، محبالدین ابوعبدالله محمد بن محمود بن حسن بن هبهالله است که از بزرگترین مورخان و محدثان قرن ششم و هفتم هجری به شمار میرود و در بغداد متولد شد و سالها از عمر خود را در سفرهای علمی و کسب حدیث در شهرهای مختلف جهان اسلام گذراند. او آثار بسیار مهمی در زمینه تاریخ، حدیث، رجال و ادب تألیف کرد که از جمله آنها میتوان به کتابهایی در تاریخ بغداد، شناخت راویان حدیث و مجموعههای ادبی اشاره کرد و به دلیل گستردگی تألیفاتش در میان دانشمندان اسلامی جایگاه ویژهای دارد.
ابن نجار دیگر، ابوالحسین محمد بن جعفر تمیمی کوفی است که در قرن چهارم هجری در کوفه متولد شد و در زمینه تاریخ و نحو فعالیت داشت و از شاگردان دانشمندان معروفی مانند ابن درید و نفطویه به شمار میرفت. او نیز آثاری در تاریخ شهر کوفه و مباحث نحوی زبان عربی تألیف کرده است و در منابع رجالی به عنوان یکی از مورخان و ادیبان اولیه اسلامی شناخته میشود.
ابن نجار. [ اِ ن ُ ن َج ْ جا ] ( اِخ ) ابراهیم بن سلیمان. شاعر و ادیب و محدث. مولد به دمشق به سال 590 هَ. ق. او بحلب و بغداد و اسکندریه رفت و مدتی کاتب امجد صاحب حلب و چندی نقیب الاشراف اسکندریه بود. اشعار و رسائلی ازو مانده است.
ابن نجار. [ اِ ن ُ ن َج ْ جا ] ( اِخ ) حافظ محب الدین ابوعبداﷲ محمدبن محمودبن حسن بن هبةاﷲ. ادیب و مورخ و محدث. مولد او بغداد به سال 578 هَ. ق. مدت بیست وهفت سال بسفرهای علمی و بسیاحت گذرانید و بسیاری از بلاد اسلام را بدیدو درک صحبت عده ای عظیم از اساتید کرد. او راست: ذیلی طویل بر تاریخ بغداد خطیب و از تألیفات دیگر اوست: القمرالمنیر فی المسندالکبیر. کنزالانام فی معرفة السنن والاحکام. المتفق و المفترق. نسبة المحدّثین الی الاَّباء و البلدان. العوالی. المعجم. جنةالناظرین فی معرفة التابعین. الکمال فی معرفة الرجال. العقدالفائق فی عیون اخبار الدنیا و محاسن تواریخ الخلائق. الدرةالثمینه فی اخبار المدینه. نزهةالوری فی اخبار ام القری. روضةالاولیاء فی مسجد ایلیا. الازهار فی انواع الاشعار. سلوةالوحید و غررالفوائد. مناقب الشافعی. الزهر فی محاسن شعراء اهل العصر. نشوان المحاضره. نزهةالطرف فی اخبار اهل الظرف. اخبارالمشتاق فی اخبار العشاق. الشافی فی الطب. وفات او به سال 643 بوده است.
ابن نجار. [ اِ ن ُ ن َج ْ جا ] ( اِخ ) ابوالحسین محمدبن جعفربن محمد تمیمی کوفی. مورخ و نحوی. مولد او به سال 303 هَ. ق. در کوفه. وی از شاگردان ابن درید و نفطویه است. او راست کتابی در تاریخ کوفه و کتابی در نحو. وفات در 402.
ادیب و مورخ و محدث مولد او به بغداد
[ویکی اهل البیت] این صفحه مدخلی از فرهنگ معارف و معاریف است
شیخ ابوالحسن و یا ابوالحسین محمد (303 یا 311 ـ 402 ق) فرزند جعفر بن محمد بن هارون بن فرقة بن ناجیة بن مالک تمیمی نحوی قمی کوفی، از فحول محدثین شیعه و علمای نحو.
وی از احمد بن سعید معروف به ابن عقده (م 333 ق) نقل حدیث می کند و از مشایخ ابوالعباس احمد نجاشی است و نیز شریف ابوعبدالله محمد بن علی حسینی صاحب کتاب التعازی از وی نقل حدیث می کند. وی غیر از ابن نجار مؤلف کتاب ذیل تاریخ بغداد و کتاب الدرة الثمینة است. یاقوت در معجم الادباء به شرح حال وی پرداخته و کتاب تاریخ الکوفة را که از مؤلفات اوست دیده است. (دائرةالمعارف تشیع)
سید مصطفی حسینی دشتی، معارف و معاریف.
[ویکی فقه] ابن نجار (ابهام زدایی). ابن نجار ممکن است اسم برای اشخاص ذیل باشد: • ابوالحسن ابن نجار، ابن نجار، ابوالحسن محمدبن جعفربن محمدبن هارون تمیمی کوفی، محدث، مقری و نحوی• ابوعبدالله ابن نجار، ابن نجار، ابوعبدالله محب الدین محمدبن محمودبن حسن بن هبه الله بن محاسن، مورخ، محدث، رجال شناس و ادیب شافعی مذهب بغداد
...