اللهو

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
لهو (۱۶ بار)
مشغول شدن. چیزی که مشغول می‏کند «لَهَا الرَّجُلُ برالشَّیْ‏ءِ: لَعَبَ» این مشغول شدن توأم با غفلت است. راغب می‏گوید: لهو آن است که انسان را از آنچه مهم است به دردش می‏خورد مشغول نماید.. نیست زندگی دنیا مگر بازی و مشغول کننده. الهاء: مشغول کردن.. اموال و اولادتان شما را از یاد خدا مشغول و غافل نکند. مردانی که تجارت و فروختن آنها را از یاد خدا مشغول و غافل نمی‏کند. *. تلهی مشغول شدن و غفلت ورزیدن است یعنی: اما آنکه شتابان پیش تو می‏آید و از خدا می‏ترسد تو از او غافل می‏شوی و به چیز دیگری مشغول می‏گردی. *. آنها به بازی زندگی پرداخته‏اند. دلهایشان به غیر حق مشغول است. لهو الحدیث‏. یعنی: بعضی از مردم حدیث مشغول کننده را می‏خرد تا مردم را ندانسته از راه خدا گمراه کند و راه خدا را مسخره گیرد، عذاب خوار کننده برای آنهاست. در مجمع فرموده این آیه درباره نضر بن حرث بن علقمه نازل شد که برای تجارت به فارس می‏رفت، اخبار عجم را می‏آموخت و بر قریش نقل می‏کرد و می‏گفت: محمد به شما اخبار عاد و ثمود را نقل می‏کند من هم داستان رستم، اسفندیار، و اخبار کسری‏ها را، مردم به داستانسرائی او گوش داده و از شنیدن قرآن دست می‏کشیدند. در المیزان از تفسیر قمی از امام باقر «علیه السلام» نقل شده که مراد از «مِنَ النَّاسِ مِنْ یَشْتَری...» نضر بن حارث بن علقمه است. نگارنده گوید: گمان بیشتر آن است که تمام سوره لقمان از برای این ماجرا نازل شده است و این سوره می‏فهماند که قرآن حاوی حقائق و راههای سعادت دنیا و آخرت است و حکایاتی که در آن نقل شده مثل حکایت لقمان پر از فوائد و نصائح است نه مثل قصه رستم و اسفندیار که جز لهو الحدیث نیست. غناء روایات بسیاری درباره آیه فوق نازل شده که دلالت دارند براینکه غناء و آواز خوانی از مصادیق لهوالحدیث است و حرام می‏باشد. رجوع شود به روایات در وسائل و غیره. زندگی لهو:. لفظ «لَهْو و لَعِب» چهاربار درباره زندگی دنیا آمده است درباره لعب بودن آن در «لعب» سخن گفتیم. تعبیر «لَهْو» درباره دنیا مشعر بر آن است که زندگی دنیا انسان را از یاد حق و آخرت غافل می‏کند چنانکه.. این مطلب را روشن می‏کند و در بسیاری از آیات هست:. پس باید در زندگی مواظب بود.

💡 خداى تعالى پس از بيان اين حكم مردم را موعظه و انذار نموده و فرموده: (و اتقوا اللهو اسمعوا و الله لايهدى القوم الفاسقين ) و معنى آن روشن است.

💡 فلما استيسوا منه خلصوا نجيا قال كبيرهم الم تعلموا ان اباكم قد أ خذ عليكم موثقا من اللهو من قبل ما فرطتم فى يوسف فلن ابرح الا رض حتى ياذن لى ابى او يحكم الله لى و هوخير الحكمين(80)

💡 اما گروهى ديگر در برابر عوامل ترس با ايمان وتوكل بيشترى خود را براى هر گونه فداكارى مهيا مى كنند چنانكه در قرآن آمده است:الذين قال لهم الناس ان الناس قد جمعوا لكم فاخشوهم فزادهم ايمانا و قالوا حسبنا اللهو نعم الوكيل وقتى كه به مردم با ايمان مى گفتند اوضاع خطرناك است، و دشمنان شمامجهزند، شما عقب نشينى كنيد بر ايمان و توكل آنها افزوده مى شد!(آل عمران 173).

💡 و عيد و تهديدى هم كه در ذيل آيه است، يعنى جمله (سيصيب الذين اجرموا صغار عند اللهو عذاب شديد بما كانوا يمكرون ) نيز نظر ما را تاءييد مى كند، براى اينكه اين جملهمى فهماند اين آرزو از همان اكابرى است كه مرتكب جرم شده اند، و علت عذاب را هم همانمكرى قرار داده كه در آيه قبل به اكابر مجرمين نسبت داده بود. پس معلوم مى شود صغار وذلت و خوارى هم عذاب همانها است، نه ديگران.

💡 و بـاز به همين جهت است كه (ما عند اللّه ) را بهتر از هر دو دانسته، و فرموده: (خيرمـن اللهـو و مـن التـجـاره ) و آن دو را جـدا جـدا ذكـر كـرد، و نـفـرمـوده: (خير من اللهو والتجاره ).