القارعه

( القارعة ) القارعة. [ اَ رِ ع َ ] ( اِخ ) نام سوره صد و یکم از قرآن کریم. در مکه نازل شده و یازده آیه دارد. || بمعنی بلای سخت و نکبت و مهلکه. رجوع به قارعة شود:
شاه آمد تا ببیند واقعه
یافت آنجا زلزله والقارعه.مولوی.

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
قرع (۵ بار)
کوفتن چیزی بر چیزی. (راغب). قارِعَه: زننده و کوبنده. مراد از قارعه حادثه کوبنده و خرد کننده است یعنی پیوسته بر کفار در اثر اعمالشان واقعه کوبنده می‏رسد و هلاکشان می‏کند و یا در کنار ولایتشان نازل می‏شود و آنها را به وحشت می‏اندازد در این وضع خواهند بود تا مدتشان سرآید و وعده خدا انجام پذیرد.. قیامت از آن قارعه نامیده شده که کوبنده عجیبی است و همه چیز حتی زمین و کوهها را می‏کوبد. تامل کنید در سایر آیات وقوع قیامت در آیه. ظاهراً مراد بلائی است که هود و صلاح علیهماالسلام خبر می‏دادند و آنها انکار می‏کردند، بالاخره باد صرصر عاد را را و صاعقه ثمود را از بین برد بنابراین قارعه در آیه به معنی قیامت نیست.

💡 و سؤ ال از حقيقت قارعه در جمله (ما القارعه - قارعه چيست ) با اينكه معلوم است كهچيست، به منظور بزرگ نشان دادن امر قيامت است، و اينكه بيست و هشت حرف الفباىگوينده، و دو سوراخ گوش شنونده نمى تواند به كنه قيامت پى ببرد، و به طوركلى عالم ماده گنجايش حتى معرفى آن را ندارد و به منظور تاءكيد اين بزرگداشت مجدداجمله را به تعبيرى ديگر تكرار كرد و فرمود: (و ما ادريك ما القارعه ).