التواب

💡 آيات (37) تا (39): فتلقى ءادم من ربه كلمت فتاب عليه انه هو التواب الرحيم...

💡 مگر آنها كه توبه كنند و به سوى خدا باز گردند و در مقام جبران و اصلاحاعمال خود بر آيند، و حقايقى را كه پنهان كرده بودند براى مردم آشكار سازند مناينگونه افراد را مى بخشم و رحمت خود را كه از آنها قطع كرده بودم تجديد مى كنم،چرا كه من بازگشت كننده و مهربانم (الا الذين تابوا و اصلحوا و بينوا فاولئك اتوبعليهم و انا التواب الرحيم ).

💡 و نيز مى فرمايد: (فتلقى آدم من ربه كلمات فتاب عليه انه هو التواب الرحيم ).

💡 الا الذين تابوا و اءصلحوا و بينوا فاولئك اءتوب عليهم و اءنا التواب الرحيم -160

💡 و به دنبال اين ماجرا خداوند توبه شما را پذيرفت كه او تواب رحيم است (فتاب عليكمانه هو التواب الرحيم ).

💡 (و ارنا مناسكنا و تب علينا انك انت التواب الرحيم )، اين آيه معنائى را كه قبلا براىاسلام كرديم، بيان مى كند، چون كلمه (مناسك جمع منسك ) است، كه بمعناى عبادتست،همچنانكه در آيه: (ولكل امة جعلنا منسكا)، (براى هر امتى عبادتى مقرر كرديم ).

💡 در آموزه‌های دینی، خداوند با صفت التواب توصیف شده است که همواره پذیرای توبه و بازگشت بندگان گناه‌کار خود می‌باشد.

💡 ایمان به صفات الهی مانند التواب، به انسان کمک می‌کند تا پس از هر لغزش، با امید به رحمت او مسیر درست را بیابد.

💡 در دعاهای صبحگاهی، مؤمنان همواره از خداوند التواب می‌خواهند تا اشتباهات گذشته خود را ببخشد و آن‌ها را به راه راست هدایت کند.