لغت نامه دهخدا
باد سبلت. [ دِ س ِ ل َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از نخوت و غرور مخصوص مردانست.( آنندراج: باد بروت، باد سبلت ). رجوع به باد شود.
باد سبلت. [ دِ س ِ ل َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از نخوت و غرور مخصوص مردانست.( آنندراج: باد بروت، باد سبلت ). رجوع به باد شود.
( اسم ) بادبروت
💡 در مصطفی گریز، که دریای رحمتست بگذار باد سبلت عاد و ثمود را
💡 ز باد سبلت و قند ز مدمّغند چنان که پیش ایشان نرزد سری به دستاری