المغفره

[ویکی الکتاب] ریشه کلمه:
غفر (۲۳۴ بار)

💡 و لا تنكحوا المشركات حتى يومن و لامه مؤ منه خير من مشركة و لو اعجبتكم و لا تنكحواالمشركين حتى يومنوا و لعبد مؤ من خير من مشرك و لو اعجبكم اولئك يدعون الى النار و اللّهيدعوا الى الجنة و المغفره باذنه ويبين ءايته للناس لعلهم يتذكرون (221)

💡 (هو اهل التقوى و اهل المغفره ) - يعنى او اهليت آن را دارد كه از او پروا شود، چون اوولايت مطلقه بر هر چيز دارد، و سعادت و شقاوت انسان به دست اوست، و نيز اهليت آن رادارد كه پروا كنندگان خود را بيامرزد، چون او آمرزگار رحيم است.

💡 و اين جمله يعنى جمله (هو اهل التقوى و اهل المغفره ) مى تواندتعليل جمله قبل يعنى (انه تذكره فمن شاء ذكره ) باشد كه روشن است، و نيز جمله(و ما يذكرون الا ان يشاء الله ) را تعليل كند، چوناهل تقوى و اهل مغفرت بودن خداى تعالى وقتى صحيح و تمام است كه داراى اراده اى نافذدر اراده ها و اعمال خلق باشد، و خلاصه خلق در آنچه مى خواهند آزاد نباشند، و با تمرد واستكبار خود خدا را عاجز نسازند.

💡 در اين جمله دعوت قوم را به اينكه استغفار كنيدتعليل كرده به اينكه: (آخر پروردگارتان غفار است )، و (غفار) كه صيغهمبالغه است، معناى كثير المغفره را مى دهد، و مى فهماند علاوه بر اينكه كثير المغفره است،مغفرت سنت مستمرى او است.

💡 و در كتاب توحيد به سند خود از ابى بصير از امام صادق (عليه السلام ) روايت آوردهكه در تفسير آيه (هو اهل التقوى و اهل المغفره ) فرموده: خداى عز وجل مى فرمايد: من اهليت آن را دارم كه از من پروا شود، و بنده ام چيزى را شريكم نگيرد، ومن اهليت آن را دارم كه اگر بنده اى شريكى برايم نگيردداخل بهشتش كنم. و نيز فرموده: خداى تبارك و تعالى به عزت وجلال خود سوگند ياد كرده كه احدى از اهل توحيد را به آتش نسوزاند.

💡 يعنى او كثير المغفره و كثير الموده است، و اين دو صفت ناظر به وعده اى است كه قبلا بهمؤ منين داده بود، همچنان كه صفت شديد البطش ناظر به وعيدى بود كه به كفار دادهبود.