افغان کنان

افغان کنان. [ اَ ک ُ ] ( نف مرکب، ق مرکب ) فریادکنان. در حال ناله و زاری:
چون چنگ خود نوحه کنان مانند دف بر رخ زنان
وز نای حلق افغان کنان بانگ رباب انداخته.خاقانی.

💡 هم دلم افغان کنان گوید که راه من زدند هم دل من راه عیاران ابله می‌زند

💡 چو برگشت از ره آن بر مصریان شاه گرفت افغان کنان بازش سر راه

💡 از چمن افغان کنان بیرون چو بلبل می روم بی دماغم در سراغ نکهت گل می روم

💡 داد خواهم بر درت در خاک و خون افغان کنان گیر داد عاشقان ندهی فغان چون نشنوی

💡 چون شتر خاموش راهی می رود نی چو زنگ افغان کنان آید همی