لغت نامه دهخدا
اسلت. [ اَ ل َ ] ( ع ص ) مرد بینی ازبیخ بریده.( منتهی الارب ). بینی ازبن بریده. مؤنث: سَلْتاء. ج، سُلت. ( مهذب الاسماء ). || نیمه ٔبینی بریده.
اسلت. [ اَ ل َ ] ( اِخ ) نام پدر ابوقیس شاعر. ( منتهی الارب ).
اسلت. [ اَ ل َ ] ( اِخ )رجوع بعامربن جشم بن وائل و فهرست عیون الاخبار شود.
اسلة. [ اَ س َ ل َ ] ( ع اِ ) یک اَسَل. || هر نبات راست که کجی نداشته باشد. || اَسله زبان؛ طرَف زبان. باریکی زبان. طرف نازک زبان. سر زبان. ( مهذب الاسماء ). اسله لسان.
و ازین کلمه است حروف اسلیه. ج، اَسَلات. || سر مرفق. || سرنیزه. || اسله نَصل؛ نوک پیکان. || اَسَله نعل؛ نوک کفش. سر کفش. || اَسَله ذراع؛طرف باریک ذراع که متصل کف است. باریک نای ارش. ( مهذب الاسماء ). سر ارش. || اَسَله بعیر؛ نَرَه آن.
