ماکسیم گورکی

ماکسیم گورکی. [ گ ُ ] ( اِخ ) نویسنده روس ( 1868-1936م. ) او در نیژنی نوگورود متولد شد ( این شهر به سال 1932 م. به افتخار او گورکی نامیده شد ). در اوان کودکی یتیم شد و از 1878 تا 1890 به کارهای مختلفی پرداخت. اولین اثر خود را در روزنامه ای که در تفلیس چاپ می شد منتشر کرد ( 1892 ) و نام «گورکی » را که به معنی «تلخ » است برای خود برگزید و سپس به نیژنی نوگورود بازگشت و به روزنامه نگاری پرداخت. داستان دوم او «چلکاش » ( 1895 ) موجب شهرت او گردید. از سال 1895 تا 1900 داستانهای بسیاری نوشت و زندگی افراد خانه بدوش و سرگردان را در این داستانها مورد بحث قرار داد و با استقبال شدید خوانندگان مواجه گردید. در سال 1901 به عنوان انقلابی توقیف وتبعید شد. با کمونیستها همکاری داشت و در جنگ جهانی اول شرکت کرد و در گالیسیا مجروح شد. برای استراحت و معالجه به ایتالیا رفت و از 1921 تا 1932 در همانجا اقامت کرد. وی داستانهای کوتاه و بلند بسیار و چند بیوگرافی نوشته است، از جمله آنهاست: همسفر من. جاسوس. مادر. اعتراف. ( از فرهنگ وبستر ). و رجوع به گورکی در همین لغت نامه شود.

آلکسی ماکسیموویچ پشکُف ( به روسی: Алексе́й Макси́мович Пешко́в ) ( ۲۸ مارس ۱۸۶۸ – ۱۸ ژوئن ۱۹۳۶ ) که با نام ماکسیم گورکی شناخته می شود، نویسنده و فعال سیاسی اهل روسیه بود. او پنج بار نامزد دریافت جایزهٔ نوبل ادبیات شد. او از بنیان گذاران سبک ادبی واقع گرایی سوسیالیستی است. [ نیازمند منبع]
ماکسیم پیش از موفقیت در حرفهٔ نویسندگی به مدت پانزده سال به اقصی نقاط امپراتوری روسیه مسافرت و چندین بار شغل عوض کرد. اثرات این تجربیات بعدها در نوشته های او مشهود بودند. معروف ترین آثار گورکی عبارت اند از: در اعماق، مادر، بیست وشش مرد و یک دختر، آوای مرغ طوفان و دوران کودکی. او با دو نویسندهٔ معروف روسی لئو تولستوی و آنتون چخوف در ارتباط بود و در خاطراتش به آن ها اشاره کرده است.
گورکی عضو فعال جنبش سوسیال دموکرات مارکسیستی بود و علناً با حکومت تزار مخالفت می کرد. برای مدتی نیز با ولادیمیر لنین و الکساندر بوگدانف از شاخهٔ بلشویکی حزب همراه بود ولی بعدها به منتقد تند لنین تبدیل شد و او را شخصی توصیف نمود، بیش از حد جاه طلب، بی رحم و تشنهٔ قدرت که هیچ مخالفتی را برنمی تابید. گورکی بخش عمده ای از عمرش را هم در دوران تزاری و هم بعدها در دوران شوروی، در تبعید خارج از روسیه گذراند. در ۱۹۳۲ او با دعوت شخص استالین به اتحاد جماهیر شوروی بازگشت و در ژوئن ۱۹۳۶ در آنجا درگذشت.
گورکی که با نام آلکسیس ماکسیموویچ پشکاو در ۲۸ مارس ۱۸۶۸ در شهر نیژنی نووگورود ( شهر گورکی کنونی ) به دنیا آمد در یازده سالگی یتیم شد. مادربزرگش نگهداری او را عهده دار شد تا این که در سال ۱۸۸۰ در سن ۱۲ سالگی از خانه گریخت. پس از اقدام ناموفق به خودکشی در ۱۸۸۷، به مدت پنج سال با پای پیاده به سفر در اطراف و اکناف امپراتوری روسیه پرداخت، شغل های متنوعی را امتحان کرد و تجارب بسیاری اندوخت که بعدها دستمایهٔ وی در نویسندگی شدند.
سال ها به عنوان روزنامه نگار و با نام مستعار یهودیل کلامیدا برای روزنامه های ایالتی مطلب می نوشت. استفاده از این نام، مقارن بود با زمانی که در تفلیس برای روزنامهٔ قفقاز کار می کرد. این نام در حقیقت منعکس کنندهٔ خشم خروشان و عزم او برای واگویی حقایق تلخ زندگی در روسیه بود.
نخستین کتاب گورکی ( مقالات و داستان ها ) در سال ۱۸۹۸ با موجی از موفقیت روبه رو شد و حرفهٔ او به عنوان نویسنده نیز از همین نقطه شروع شد. گورکی که بی وقفه می نوشت به ادبیات بیشتر به عنوان کنشی سیاسی و اخلاقی نگاه می کرد که جهان را می تواند تغییر دهد و نه به مثابهٔ امری زیبایی شناختی ( گرچه وی به سختی بر روی سبک و فرم نیز کار می کرد ). او به توصیف زندگی قشرهای پایین دست، که در حاشیهٔ جامعه زندگی می کردند می پرداخت و می کوشید در لابه لای شرایط دشوار، وحشیانه و تحقیرآمیزِ زندگی، درخشش جرقه های انسانیت در این مردمان را تصویر کند.
ماکسیم گورکی (شهرستان آرخانگلسکی باشقیرستان). ماکسیم گورکی ( به لاتین: Maxim Gorky ) یک منطقهٔ مسکونی در روسیه است که در باشقیرستان واقع شده است.

💡 او فعالیت ادبی خود را از سال ۱۹۴۸ آغاز کرد. نخستین مجموعه شعر «اندیشه‌های قهرمان» در سال ۱۹۵۶ در آذرنشر منتشر شد. در سالهای ۱۹۵۶–۱۹۵۸ خبرنگار ویژه روزنامه «آذربایجان» بود و بعدها در مؤسسه ادبیات به نام ماکسیم گورکی در مسکو تحصیل کرد. وی همچنین به عنوان رئیس بخش داستان‌نویسی در روزنامه «آذربایجان» که یکی از ارگان‌های حزب دمکرات آذربایجان بود کار می‌کرد.

💡 در اچمیادزین و تفلیس درس خواند. در ۱۸۹۵م سرودن شعر را آغاز کرد. به سلماس و پیرامون آن سفر کرد و نتیجهٔ مطالعاتش را در ۱۹۰۶م نوشت. در همدان و جلفای نو درس داد. در ۱۹۲۲م به ارمنستان بازگشت. پاره‌ای از آثار ماکسیم گورکی را به ارمنی برگرداند. یکی از نوشته‌هایش در تهران (۱۹۲۴م) و اسکندریه (۱۹۲۲م) به اجرا درآمد. از آثارش: سلماس (۱۹۰۶م)؛ رباعیات عمر خیام (۱۹۲۱م)

💡 زندگی در لاذقیه الهام‌بخش بسیاری از داستان‌هایش شد. در شیوه نوشتن، تحت تأثیر نویسندگان روس نظیر ماکسیم گورکی بود و از سبک رئالیسم سوسیالیستی برای روایت داستان‌هایش بهره می‌برد. دریای مدیترانه یکی از بسترهای جغرافیایی اصلی او مثل «لنگر» و «داستان ملوان» شد.

💡 جابر نوروز در ۱۲ ژوئن سال ۱۹۳۳ در روستای «اوپا» ی شهرستان خیزی به دنیا آمد. پس از اتمام دوره متوسطه در هنرستان تربیت معلم مدارس ابتدایی تحصیل کرد و در سال ۱۹۵۲ وارد رشته روزنامه‌نگاری دانشگاه دولتی باکو شد. یک سال بعد به توصیه اتحادیه نویسندگان آذربایجان برای ادامه تحصیل راه دانشگاه ادبیات ماکسیم گورکی در مسکو را در پیش گرفت و در سال ۱۹۵۷ فارغ‌التحصیل شد.