مطربه

( مطربة ) مطربة. [ م َ رَ ب َ ] ( ع اِ ) راه کوچک که به شارع عام پیوسته. ( منتهی الارب ). راه جداگانه. ج، مطارب. ( مهذب الاسماء ). مَطرَب راه تنگ. ( از اقرب الموارد ).
مطربه. [م ُ رِ ب َ ] ( ع ص ) زنی که مردان را به شادی و طرب آرد. ( غیاث ). تأنیث مطرب: دوازده هزار کنیزک در سراهای او بودند از سریه یا مطربه یا خدمتکار. ( فارسنامه ابن البلخی ص 103 ). و رجوع به مطرب شود.
مطربه. [ م َ رَ ب َ ] ( اِخ ) مؤلف آتشکده آذر نویسد: اصلش از دیار فرح بار کاشغر است و در خانه طغان شاه بوده است و در مرثیه آن پادشاه، پنجاه رباعی را گفته. الحق کمال دارد:
در ماتمت ای شاه سیه شد روزم
بی روی تو دیدگان خود بردوزم
تیغ تو کجاست ای دریغا تا من
خون ریختن از دیده به او آموزم.( آتشکده آذر چ سنگی ص 351 ).

( اسم ) مونث مطرب: و قتی در هری زن مطربهای زاهده نام در مجلس انس او حاضر بود...
راه کوچک که بشارع عام پیوسته راه جداگانه. جمع مطارب.

💡 اگر نه مطربه ی مجلست بود ناهید نهیب عقربش از هر ترانه ناهی باد

💡 از برای دلم ای مطربه ی پرده سرای چنگ بر ساز کن و خوش بزن و خوش بسرای

💡 به جام و مطربه گفتم وظیفه کافی نیست ببایدم شد و ادرار بر مغان انداخت

💡 کار با مطربه زهره نهادی دارم گر لبم ناله به هنجار سراید چه عجب؟

💡 ناهید پناهید به بزم تو و رایی می‌خواست و را مطربه پرده‌سرا کرد

💡 با ما بساز یکنفس آخر که همچو عود ما را بسوخت مطربه ی پرده ساز باز