لغت نامه دهخدا
هفت سیاره. [ هََ س َی ْ یارَ / رِ ] ( اِ مرکب ) هفت ستاره سیار که عبارت از ماه، تیر، زهره، آفتاب، بهرام، برجیس و کیوان است. هفت خدنگ. هفت دختر خضرا. هفت دُر. هفت سالار:
ز سیر هفت سیاره، ز دور هفت فلک
نظیر تو نتوان یافتن به هفت اقلیم.سوزنی.هر هفت [ وزیر ] بر آسمان دولت شاه چون هفت سیاره بودند. ( سندبادنامه ).
هفت گنبد درون آن باره
کرده بر طبع هفت سیاره.نظامی.رجوع به هفت خدنگ، هفت دختر خضرا، هفت دُر و هفت سالار شود.