لمه

( لمة ) لمة. [ ل َم ْ م َ ] ( ع اِ ) دیوانگی. یقال: اصابته من الجن لمة. هو المس او القلیل منه. || چیزی اندک. || سختی روزگار. ( منتهی الارب ). سختی زمانه. ( منتخب اللغات ). یقال: اعیذه من حادثات اللمة،فیقال هی الدهر و الشدة و انشد الفراء: 
عَل صروف الدهر او دولاتها
یدلننا اللمة من لماتها.( منتهی الارب ).
لمة. [ ل ُ م َ ]( ع اِ ) یاران. || گروه از سه تا ده. ( منتهی الارب ). گروهی از زنان. ( مهذب الاسماء ). || همزاد مرد. ( منتهی الارب ). همزاد. ( دهار ) ( مهذب الاسماء ). || هم شکل و مانند. ( منتهی الارب ). مانند. ( دهار ). || پیشوا. ( منتهی الارب ).
لمة. [ ل ِم ْ م َ ] ( ع اِ ) موی پیچه. ( منتهی الارب ). موی تا زیرنرمه گوش فروآویخته. ج، لمم، لمام. الشعر الذی یجاوز الاذن فاذا بلغت المنکبین فهی جمة. ( بحر الجواهر ) ( منتهی الارب ). موی تا دوش. موی تا به دوش رسیده. ( مهذب الاسماء ). موی که از بناگوش گذشته باشد. ( غیاث ): لمة مشیطة؛ [ موی ] شانه کرده. || آنچه پراکنده شود از سر میخ فروکوفته به سنگ. ( منتهی الارب ).
لمة. [ ل ِم ْ م َ ] ( اِخ )( ذوالَ... ) نام اسب عکاشةبن محصن. ( منتهی الارب ).
لمه. [ل َ م َ / م ِ ] ( ترکی، پسوند ) کلمه ترکی است و چون مزید مؤخری در بعض کلمات ترکی مستعمل در فارسی درآید. مزید مؤخری است در کلمات مأخوذه از ترکی و مجموع مرکب صورت اسم مصدری است که به معنی اسم است: تولمه ( آتش سرخ کن یا آتش گردان )، سوزلمه ( چلو صافی )، چالمه ( یخدان چرمین )، چاتلمه ( دُم دُم )، بقلمه ( گوسفند درست بریان )، دلمه ( غذائی از گوشت و لپه پخته در برگ مو یا کلم پیچیده ) قابلمه ( باطیه دردار )، تابلمه ( رشته ای چند به هم تافته ). و گاه اسم مصدر، چون: کفلمه ( از:کف عربی + لمه ) و دیشلمه ( از: دیش، دندان + لمه ).
لمه. [ ل ُم ْ م َ ] ( ع ص، اِ ) یار سفر. || مونس. غمخوار ( واحد و جمع در وی یکسان است ). ( منتهی الارب ).

موی پیچه. یا آن چه پراکنده شود از سر میخ فرو کوفته به سنگ.

💡 تپه لمه مربوط به عصر آهن - دوره اشکانیان است و در شهرستان گرمی، بخش انگوت، دهستان انگوت شرقی، روستای شاعرلر واقع شده و این اثر در تاریخ ۲۷ بهمن ۱۳۸۷ با شمارهٔ ثبت ۲۴۵۵۹ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

💡 در فهرست رسمی شاهان سیماشکی، وی هشتمین شاه است. در زمان پادشاهی پدرش حاکم شوش بود و در همین زمان با مکوبی دختر بیله لمه شاه اشنونا ازدواج کرد. سپس شاه سیماشکی شد. او همراه با پدرش کارهای عمرانی زیادی در شوش بر جای گذاشت.