مرثیت

مرثیت. [ م َ ی َ ] ( از ع، اِمص ) مرثیة. رثاء. رجوع به مرثیة شود. || ( اِمص، اِ ) مرثیه. مرده ستائی. عزاداری. شرح محامد و اوصاف مرده:
نه سپهر از برای مرثیتش
ده زبان چون درخت گندم شد.خاقانی.به مرثیت و ندبت در مصیبت خداوندفضل و احسان به انشاء و انشاد اشعاری چند عذب البیان و رطب اللسان شدند. ( ترجمه تاریخ یمینی ص 455 ). || رثا و شعری که در شرح محامد متوفی گویند. چکامه ای که در عزای از دست رفته ای سرایند. رجوع به مرثیه گفتن شود:
مرثیت های او نگر دل خاک
بر زبان گیاه می گوید.خاقانی.- مرثیت ساختن؛ مرثیه سرودن. مرثیه گفتن. در عزای کسی شعر سرودن و بر مرگ او تأسف خوردن و محاسن وی بر شمردن.
- مرثیت گفتن؛ مرثیه ساختن. مرثیه گفتن. اوصاف و محامد مرده را بر شعر آوردن. در عزای کسی شعر گفتن:
او مهتری بود از جهودان که مرثیت کشتگان بدر همی گفت. ( مجمل التواریخ و القصص، فرهنگ فارسی معین ).
کرم مُرد پس مرثیت گویم او را
ندارم به مدحت دل اختراعی.خاقانی.- مرثیت خواندن؛ مرثیه خواندن. در عزای کسی شعر مراثی خواندن.
مرثیة. [ م َ ی َ ] ( ع مص ) مرده ستودن و رحمت کردن. ( تاج المصادر بیهقی ). رثاء. رثی. رثایة. مرثاة. گریستن بر مرده و برشمردن و ذکر محاسن وی. ( از متن اللغة ) ( از اقرب الموارد ). رجوع به مرثیه و مرثیت شود. || در عزای مرده شعری سرودن. ( از اقرب الموارد ). رجوع به مرثیت و مرثیه شود. || رحمت و رقت آوردن. ( از اقرب الموارد ). رحم کردن. ( یادداشت مؤلف ).

مرثیه: و او مهتری بود از جهودان که مرثیت کشتگان بدر همی گفت.

💡 به شعر مرثیت او عذاب کرده شود کسی که نبود مستوجب عذاب خدای

💡 پس تو گویی که مرثیت گویش زنده را مرثیت که یارد برد

💡 خاطر همه بمدح سرائیت بسته کرد وین مرثیت نگوید مدحت سرای تو

💡 در تهنیت همی نتوان گفت مرثیت کز هیچ طبع این دو نزایند توأمان

💡 سلامت نزد ما دور از شما مرد دریغا مرثیت گویی ندارد

💡 جهانی بود در انواع مردی که داند مرثیت گفتن جهان را؟