ورخ

ورخ. [ وَ ] ( ع اِ ) یک نوع درختی. ( منتهی الارب ). درختی است شبیه مرخ در نبات.( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( آنندراج ). ولی با رنگ تیره و با برگهای نازک مانند برگهای طرخون و یا بزرگتر. ( از اقرب الموارد ). || نام گیاهی است که در دردهای چشم به کار برند. ( ناظم الاطباء ).
ورخ. [ وَ رَ ] ( ع مص ) بسیار شدن آب خمیر به نحوی که شل و نرم گردد. ( ناظم الاطباء ). نرم و فروهشته گردیدن خمیر. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ) ( آنندراج ). تنک شدن خمیر. ( تاج المصادر بیهقی ). تنک شدن خمیر از آب بسیار. ( المصادر زوزنی ).
ورخ. [ وَ رِ ] ( ع ص ) مکان ورخ؛ جایی که گیاه در آن به هم پیچیده باشد. ( از اقرب الموارد ). جای درهم پیچیده گیاه. ( ناظم الاطباء ). رجوع به ورخة شود.

مکان ورخ جایی که گیاه در آن بهم پیچیده باشد

💡 لب به‌هم آر از من وما، وعظ و بیان پرمسرا پشت ورخ این دو ورق ته‌کن و دفتر مگشا

💡 موحدان که به لیل ونهار ساخته اند به یاد زلف ورخ آن نگار ساخته اند

💡 ندهد یار سما را به بر خویش قرار تاکه اشک ورخ خود را زر وگوهر نکنید

💡 به اشک سرخ ورخ زرد خویشتن چه کنم چگونه عشق رخت را به دل نهان دارم

💡 این زمینی ست که از نور جمال ورخ دوست آفتابش حجل از ریگ بیابان بوده ست

💡 ز اشک ورخ ساخته ام سیم و زیر پاک عیار امتحانی بکن ای دوست بزن بر محکم