ناصبوری

ناصبوری. [ ص َ ] ( حامص مرکب ) بیقراری. بی صبری. ناشکیبی. ناشکیبائی. بی طاقتی. بی تابی. جزع و فزع:
گر تو به هر مدیحی چندین تپید خواهی
نهمار ناصبوری نهمار بی قراری.منوچهری.چندان بطریق ناصبوری
نالید ز درد و داغ دوری.نظامی.بباید ساختن با داغ دوری
که عیب است از بزرگان ناصبوری.نظامی.رجوع به ناصبور شود.

💡 کارم به جان رسیده‌ست از ناصبوری دل پنداشتم کز آن رو قطع نظر توان کرد

💡 که فغان ز رنج دوری و شکنج ناصبوری و گرت نه باور افتد برما یکی گذر کن

💡 زانجا که ناصبوری دیوانگان بود پیداش دل دهم به نهان باز خواهمش

💡 ناصبوری گر کند عرفی دلم عیبش مکن ناصبوری شرط اصلاح است ایوب مرا

💡 گیرم که تو بی من گذرانی همه عمر من بی تو ز فرط ناصبوری چه کنم

💡 بند نیکان می شود از ناصبوری سخت تر بر عزیز مصر، زندان چاه را هموار کرد