نظاره گاه

نظاره گاه. [ ن َ رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) منظر. تماشاگه. که بر آن نظر افکنند. که بر آن به تماشا نظر افکنند. چشم انداز. منظره:
مرا ز عشق تو آن بس بودبتا که بود
نظاره گاه دو چشمم جمال تو گه گاه.سوزنی.نظاره گاهی هرچه خوشتر. ( کلیله و دمنه ).
اول شب نظاره گاهم نور
و آخر شب هم آشیانم حور.نظامی.آراسته لعبتی چو ماهی
چون سروسهی نظاره گاهی.نظامی.گلها به نظاره گاه بستان
چون پرده دیده های مستان.فیضی ( از آنندراج ). || دیدگاه. منظر. که از آنجا نظر افکنند و تماشا کنند:
سالار قبیله با سپاهی
برشد به سر نظاره گاهی.نظامی.
نظاره گاه. [ ن َظْ ظا رَ / رِ ] ( اِ مرکب ) منظر. که بر آن نظر کنند. که آن را تماشا کنند. چشم انداز:
جای نظاره گاه چشم ترا
زلف گلبوی و روی گلگون باد.مسعودسعد. || جائی که از آن نظر کنند. دیدگاه:
ای رخ و زلفت چنانک ماه به مشکین کمند
ساخته نظاره گاه بر سر سرو بلند.سوزنی.

( اسم ) محل تماشا: ای منظر تو نظاره گاه همگان پیش تو در او فتاده راه همگان. ( کشف الاسرار ۳۲:۱ ) توضیح گاه بتشدید ظا آورند.
منظر. که بر آن نظر کنند. که آن را تماشا کنند. چشم انداز. یا جائی که از آن نظر کنند. دیدگاه.

💡 ای رخ و زلفت چنانک ماه بمشکین کمند ساخته نظاره گاه بر سر سرو بلند

💡 روی تو نظاره گاه خلق است سوی تو نظاره ی خدا هم

💡 روزی دهی که بر دو جهان است پادشا نظاره گاه او است دل مرد پارسا

💡 از روی ماه پرتو وان زلف قیر فام نظاره گاه من صفت صبح و شام کرد

💡 سوگند می خورم به یکی بی نظیر کو نظاره گاه ناظر من ساخت منظرت