مهر روی

مهرروی. [ م ِ ] ( ص مرکب ) دارای رویی چون آفتاب. مجازاً، زیبا. جمیل. ماهروی. مه رخسار:
گشاد و جهان کرد از او پرشکر
مه مهرروی و بت سیمبر.اسدی ( گرشاسب نامه ).

دارای رویی چون آفتاب مجازا زیبا جمیل ماهروی مه رخسار.

💡 ز مهر روی توأم آتشیست در سینه که چرخ سفله از آن سوز در فغان افتاد

💡 گر شبی بر بام او آیم ز مهر روی او هر زمان ماهی فروزان آید از هر روزنی

💡 ای ز رویت خیره چشم آفتاب وی به مهر روی تو دل‌ها کباب

💡 عشاق مهر روی تو از جان خریده اند مهرتو را ز هر دو جهان برگزیده اند

💡 دل پر ز مهر روی چو ماهش بدی چه سود کاندر فراق روی وی از تن روان برفت

💡 دلی که در خم زلفت فتاد اگر سنگست ز مهر روی تو چون موم در گداز آید