لغت نامه دهخدا
فروت. [ ف َرَ / ف ُ رَ / رُو ] ( ص ) بسیار و به عربی کثیر گویند. ( برهان ). بسیار و فراوان و کثیر. ( ناظم الاطباء ).
فروت. [ ف ُ ] ( ع مص ) تباهکار گردیدن و زنا کردن. ( ناظم الاطباء ). در اقرب الموارد و محیط المحیط «فرت » بدین معنی است. رجوع به فرت شود.
فروة. [ ف َرْ وَ ] ( ع اِ ) فرو. چیزی است مانند جبه که آستر آن از پوست ددگان، چون خرگوش و روباه و سمور بود. ج، فراء. ( اقرب الموارد ). پوستین و آن اخص از فرو است. ( منتهی الارب ). || پوست سر با مویش. ( اقرب الموارد ). پوست سر. ( منتهی الارب ). || غنی و ثروت. ( اقرب الموارد ). توانگری و ثروت و گفته اند فروة مبدل ثروة است. || پاره ای از گیاه خشک فراهم آمده. ( منتهی الارب ). تکه گیاه مجتمع و خشک. ( از اقرب الموارد ). || گلیم که از پشم شتر ساخته باشند. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ). کیسه و انبان که خواهنده در آن صدقه نهد.
- ذوالفروة؛ سائل. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
|| تاج. گویند: هو فقیر کتر الابریز و لبس فروة ابرویز. || خمار زن یا قناع وی. ( از اقرب الموارد ). کلاه و معجر زنان. ( منتهی الارب ). || جبه برچیده آستین. ( منتهی الارب ) ( از اقرب الموارد ).
فروة. [ ف َرْ وَ ] ( اِخ ) ابن مغیره، مکنی به ابوالازهر. تابعی است. ( یادداشت بخط مؤلف ).
فروة. [ ف َرْ وَ ] ( اِخ ) اسدی. ابن حمیضة. او را پنجاه ورقه شعر است. ( ابن الندیم ).
فروة. [ ف َرْ وَ ] ( اِخ ) غطیفی. معروف به ابن مسیک و مکنی به ابوعبیر. صحابی است. ( یادداشت بخط مؤلف ).
فروة. [ ف َرْ وَ ] ( اِخ ) کلابی، مکنی به ابویونس. محدث است و از ابن جبیر روایت کند. ( یادداشت بخط مؤلف ).
فروة. [ ف َرْ وَ ] ( اِخ ) کندی. ابن ابی المغراء،مکنی ابوالقاسم. تابعی است. ( یادداشت بخط مؤلف ).
