مه رخسار

مه رخسار. [ م َه ْ رُ ] ( ص مرکب )ماه روی. مه رخ. ماه رخ. مجازاً، زیبا. خوشگل. جمیل.

ماهروی مه رخ ماهرخ مجازا زیبا خوشگل جمیل.

💡 شب آن کز مه رخسار تو روشن چه عجب بی نیازی اگر از پرتو ماهش باشد

💡 تا نقاب از مه رخسار تو برداشت صبا یافت از پرتو حسن تو جهان نور و صفا

💡 هر شبم از مه رخسار تو چون نور علی در دل و دیده تجلی کند انوار دگر

💡 آنی ست تو را در مه رخسار که نتوان تا روز قیامت صفت خوبی آن گفت

💡 زآتش تب مه رخسار تو در تاب مباد وز عرق لاله سیراب تو بی آب مباد

💡 جلوهٔ فروغی نکرد در نظرم آفتاب تا مه رخسار دوست تافت به کاشانه‌ام