مشکین رسن

مشکین رسن. [ م ُ / م ِ رَ س َ ] ( اِ مرکب ) رسن سیاه. ریسمانی مشکین. || کنایه از گیسوی بلند و سیاه به مانند مشک از بوی و رنگ:
به دو تا موی که تعویذ من است
یادگاراز سر مشکین رسنت.خاقانی ( دیوان چ سجادی ص 569 ).به تاج قیصر و تخت شهنشاه
که گر شیرین بدین کشور کند راه
به گردن بر نهم مشکین رسن را
برآویزم ز جورت خویشتن را.نظامی ( خسرو و شیرین چ وحید ص 197 ).و رجوع به مشکین طناب شود.

رسن سیاه ریسمانی مشکین

💡 چه با رسن نکوتر و چاه ذقنت را زلف دراز توست چو مشکین رسن شده

💡 آمد بلب از چاه زنخدان تو جانم گر در کفش از زلف تو مشکین رسن آید

💡 ز آرزوی آن دوتا مشکین رسن ماه نو خود را چو چنبر بشکند

💡 از آن مشکین رسن یعنی که زلفت مرا در گردن جان چنبر انداز

💡 در ته چاه زنخدان تو افتاد دلم دستگیرم خم آنزلف چو مشکین رسن است

💡 بر امید آن دوتا مشکین رسن پای تا سر همچو چنبر مانده‌ام