پرکاه

پرکاه.[ پ َ رِ / ر رِ ] ( اِ مرکب ) خرده کاه:
فی المثل هر که خوشه ای شکند
پر کاهی ز خرمنی بکند.نظامی.پر کاهم [ برگ کاهم ]من به پیش تندباد
می ندانم تا کجا خواهم فتاد.مولوی.

💡 باهمت ناقص به فلک بر نتوان شد کی دانه ز خرمن به پرکاه برآید

💡 چون پرکاه که در رهگذر باد افتاد رفت اسکندر و دارا و قباد و خسرو

💡 چه فتاده است که از خانه نهم بیرون پای؟ من که چون چشم قناعت به پرکاه کنم

💡 بر اهل عجز حصار است پیچ و تاب حوادث چوگردبادکه تخت روان هر پرکاه است

💡 چنان از ظالمان بربود باسش دل که در عالم ندارد کهربا زهره که پرکاه برباید