مراغی

مراغی. [ م َ ] ( ع ص ) ابل مَراغ؛ شترانی که در شیرآنها کفک بسیار برآید. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ).
مراغی. [ م َ غی ی / م َ ] ( ص نسبی ) منسوب است به مراغه از بلاد آذربایجان. || منسوب است به مراغ که نام قبیله ای است. ( از الانساب سمعانی ).

از مردم مراغه، مراغه ای.

ملقب به حافظ.
(صفت ) منسوب به مراغه از مدرم مراغه اهل مراغه: و سره گفته است آن مراغی که گفته است: ماهر دو مراغی بچهایم ای مهتر. باشد ز خری در من و تو هرد واثر.... ( مرزبان نامه )
شترانی که در شیر آنان کفک بسیار بر آید

💡 واژهٔ مقام به معنای امروزی، احتمالاً اولین بار در قرن هفتم هجری توسط قطب‌الدین شیرازی در رسالهٔ درة التاج لغرة الدباج به کار رفته است، اگر چه برخی اولین کاربرد را به عبدالقادر مراغی (موسیقی‌دان قرن نهم هجری) نسبت داده‌اند.

💡 اویرک، روستایی از توابع بخش رودبار شهرستان شهرستان قزوین در استان قزوین ایران است. مردم اویرک به مراغی که از گویش‌های زبان تاتی است، سخن می‌گویند.

💡 روشی که در این کتاب برای تحلیل ردیف به کار گرفته شده، متکی بر تحقیقات موسیقی‌دانان قدیم ایران، نظیر صفی‌الدین ارموی و عبدالقادر مراغی است. از همین رو، کتاب به خاطر نداشتن نشانی از یافته‌های اخیر در حوزهٔ ردیف و موسیقی، و رویکرد قدیمی‌اش، مورد انتقاد قرار گرفته‌است.

💡 ریشهٔ نام این دستگاه، واژهٔ «هماگون» است که معنای فرخنده یا خجسته دارد. عبدالقادر مراغی موسیقی‌شناس قرن نهم هجری از همایون به عنوان یکی از شعبات بیست‌وچهارگانه نام برده‌است که شامل برخی نغمه‌های مقام زنگوله و برخی نغمه‌های مقام رهاوی است؛ اما فواصل آن شعبه و آنچه امروزه به عنوان دستگاه همایون شناخته می‌شود مطابقت ندارد و نمی‌توان آن را منشأ دستگاه همایون شمرد.