لزن

لزن. [ ل َ زَ / ل َ ] ( ع مص ) انبوهی نمودن و گرد آمدن قوم بر آب و در هرکاری که باشد. ( منتهی الارب ). گرد آمدن قوم بر سر چاه به جهت آب و انبوهی کردن در هر کاری. ( منتخب اللغات ).
لزن. [ ل َ ]( ع ص ) مشرب لَزن، آبخور که بر آن مردم بسیار گرد آیند به جهت آب و انبوهی کنند. لَزِن. ( منتهی الارب ).
لزن. [ ل َ ] ( ع اِ ) ج ِ لزنة. ( منتهی الارب ).
لزن. [ ل َ زِ ] ( ع ص ) لَزْن. رجوع به لَزْن شود.

لزن

لِزَن ( به لاتین: Leysin ) یک بخش در سوئیس است که در کانتون وو واقع شده است. لزین ۳٬۴۸۶ نفر جمعیت دارد.
در نیمهٔ دوم ۱۳۲۶ ملک الشعرای بهار که به بیماری سل مبتلا گشته بود، با استفاده از مرخصی استعلاجی از مجلس، برای معالجه به شهر لِزَن در سوئیس رفت. بهار قصیده به یاد وطن معروف به «لِزَنیه» را در همین شهر سرود. اما مضیقهٔ شدید مالی باعث شد که بهار با نیمه کاره رها کردن معالجه راهی ایران شود. سفر بهار به سوئیس کمی بیش از یک سال تا اردیبهشت ۱۳۲۸ طول کشید.

💡 گفتی ز کمین خاست نهنگی و به ناگاه بلعید لزن را و فروبست دهن را

💡 گیتی به غبار دمه و میغ‌، نهان گشت گفتی که برفتند به جاروب‌، لزن را