نیم مرده. [ م ُ دَ / دِ ] ( ص مرکب ) آنکه هنوز نمرده و نیمه جانی داشته باشد. ( ناظم الاطباء ). که در شرف مرگ است و اندک رمقی دارد: این خادم را بباید کشتن و دست بر حلق وی نهاد و محکم بیفشرد که خود نیم مرده بود. ( سمک عیار از فرهنگ فارسی معین ). || کم روشنائی. ( یادداشت مؤلف ). نیم خاموش. ( فرهنگ فارسی معین ):
به کردار چراغ نیم مرده
که هر ساعت فزون گردَدْش روغن.منوچهری.
( صفت ) ۱ - کسی که در شرف مرگ است ولی هنوز نمرده: (( این خادم را بباید کشتن و دست بر حلق وی نهاد و محکم بیفشرد که خود نیم مرده بود. ) ) ۲ - نیم خاموش (( بکردار چراغی نیم مرده که هر ساعت فزون گرددش روغن. ) ) ( منوچهری. د. چا. ۶۳: ۲ )
💡 به نزدیک قلواد شد چون شرار بدو گفت کای نیم مرده سوار
💡 نیش شکستگی به سویدای دل رسید این خون نیم مرده چکیدن گرفت باز
💡 به کردار چراغ نیم مرده که هر ساعت فزون گرددش روغن
💡 گروهی شکسته سر و پای و دست گروهی دگر نیم مرده چو مست
💡 تا به شب بیخویش بود و بعد از آن نیم مرده بازگشت از غیب جان
💡 زرد و لرزان و نیم مرده ز غم راست همچون چراغ دزد نیم
